Antonio Pérez Barreiros

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Antonio Pérez Barreiros
AlcumeCabila
Nacemento1928
 Ourense
Falecemento20 de xuño de 2012
 Verín
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónmembro da resistência
editar datos en Wikidata ]

Antonio Pérez Barreiros, coñecido como Cabila, nado en Ourense en 1928 e finado en Verín o 20 de xuño de 2012[1], foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Con oito anos repartía en bicicleta propaganda contra o réxime pola rúa do Paseo de Ourense. Cando rematou a guerra afiliouse ás Juventudes Socialistas Unificadas, nas que militou na clandestinidade, polo que foi detido e encarcerado no cárcere de Ourense, do que logrou fuxir. A mediados dos anos corenta, cando repartía propaganda xunto con outros compañeiros, nunha feira de Ourense encontráronse cunha redada da Falange e para evitar a detención tirouse ao río Miño e escapou nadando. En 1946 fuxiu ás montañas das comarcas de Valdeorras e Conso Frieiras, onde se integrou nun destacamento da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia dirixido por Juan Sorga con Camilo de Dios Fernández, Manuel Novoa e José María Saavedra Díaz. O 18 de marzo de 1949 formaba parte do grupo de seis guerrilleiros localizados pola Garda Civil nunha casa que utilizaban como refuxio preto de Ourense. Nun primeiro asalto os guerrilleiros lograron repeler o ataque e mataron ao capitán Francisco Piñel Estévez e ao garda José Rouco Vila, o guerrilleiro Antón López tamén resultou morto. A situación fíxose insostible e Antonio Pérez, José María Saavedra e outro guerrilleiro intentaron romper o cerco. Antonio Pérez e José María Saavedra resultaron gravemente feridos e foron capturados, o terceiro home logrou escapar. Na casa permaneceron dous guerrilleiros que continuaron resistindo e a Garda Civil decidiu poñerlle lume á casa. No edificio en chamas, Manuel Novoa suicidouse mentres o seu compañeiro Camilo de Dios foi ferido e capturado. Xulgado nun consello de guerra celebrado na Coruña o 27 de agosto de 1949, foi condenado a morte. Foi trasladado ao cárcere de Burgos onde coñeceu á súa muller Isabel do Barro. Conmutada a pena pola cadea perpetua, foi trasladado ao penal do Dueso (Santander), do que saíu a finais dos anos sesenta. Instalouse en Verín. Volveu ser detido en maio de 1971 acusado de propaganda ilegal[2].

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965). Sada: Do Castro. p. 109. ISBN 84-8485-231-8. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Antonio_Pérez_Barreiros&oldid=4663569"