Carlos VI, Sacro Emperador Romano-Xermánico

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Carlos VI de Alemaña")
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Carlos VI, Sacro Emperador Romano-Xermánico
Portrait of Charles III of Habsburg.jpg
Nacemento1 de outubro de 1685
 Viena
Falecemento20 de outubro de 1740
 Viena
Causadoenza gastrointestinal
SoterradoCripta Imperial de Viena
NacionalidadeHungría e España
RelixiónIgrexa católica
Ocupaciónmonarca e coleccionista de arte
PaiEmperador Leopoldo I
NaiLeonor Madalena de Neuburgo
CónxuxeIsabel Cristina de Brunswick-Wolfenbüttel
FillosMaría Tareixa I de Austria, Maria Ana da Áustria, Maria Amália da Áustria e Leopold John, Archduke of Austria
IrmánsMaria Antónia da Áustria, Archduchess Maria Magdalena of Austria, Archduchess Maria Elisabeth of Austria, Maria Ana de Áustria, María Tareixa de Austria, José I, Sacro Imperador Romano-Germânico e Archduke Leopold Joseph of Austria
PremiosCabaleiro da Orde do Vélaro de Ouro
Signatur Karl VI.jpg
editar datos en Wikidata ]
Carlos VI de Alemaña, pretendente á Coroa española co nome de Carlos III

Carlos VI do Sacro Imperio Romano-Xermánico, tamén coñecido co nome de Carlos VI de Alemaña, nado en Viena, o 1 de outubro de 1685 e finado na mesma cidade o 20 de outubro de 1740, foi un monarca europeo. Coñecido tamén como Arquiduque Carlos de Austria (co nome de Carlos II), foi proposto ao trono español baixo o nome de Carlos III en 1703 durante a guerra de sucesión, en oposición a Filipe de Anjou, neto de Luís XIV, obtendo vitorias nun primeiro momento pero saíu finalmente derrotado.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Era o segundo fillo de Leopoldo I, que tivo coa súa terceira muller Leonor Magdalena de Pfalz-Neoburgo. Era, xa que logo, bisneto do rei español Filipe III, o cal permitiulle reclamar os seus dereitos á Coroa de España cando esta quedou vacante pola morte (1700) sen descendencia de Carlos II. O seu educador foi Antonio Florian de Liechtenstein

O Arquiduque representou así ás aspiracións da Casa de Habsburgo a recuperar a herdanza da súa extinta rama española, enfrontándose aos Borbóns de Francia - que sostiveron a candidatura do que logo sería Filipe V - na Guerra de sucesión española (1701-1714), á vez guerra civil e guerra internacional europea.

Trala morte do seu irmán, Xosé I de Austria, recaeron sobre Carlos o Trono de Austria e a Coroa imperial de Alemaña (1711); ao mesmo tempo, a sorte das armas éralle desfavorable na Península Ibérica, onde os apoios que tiña nos reinos da Coroa de Aragón non foran suficientes para impedir o triunfo dos Borbóns.

Xa que logo, polo Tratado de Rastatt (1714) renunciou ao Trono español (que reclamaba desde 1703), obtendo a cambio para Austria importantes concesións territoriais en Italia e os Países Baixos, que recoñecían a súa vitoria na guerra fóra da Península.

Ao non ter herdeiros homes, cambiou a lexislación sucesoria para asegurar o Trono á súa filla María Teresa de Austria (Pragmática Sanción de 1713), o que non impediu que, á súa morte, desatásese a Guerra de Sucesión austríaca (1740-1748).

De arquiduque a emperador[editar | editar a fonte]

O falecemento do seu irmán Xosé I (1711) permitiulle alcanzar a coroa imperial e, asinado en 1714 o Tratado de paz de Rastadt, renunciou ás súas pretensións sobre España e obtivo o ducado de Milán, Nápoles, Mantua, Sardeña (intercambiada con Sicilia en 1718) e os Países Baixos.

Sen herdeiro masculino, con Carlos VI extinguiríase a liña masculina da familia e, para que a súa filla María Teresa herdase os patrimonios territoriais da casa de Habsburgo, promulgou a Pragmática Sanción de 1713, que abolía a Lei sálica pola cal, consegue despois de moitos esforzos, ser unha garantía par toda a Europa (porén, desde a chegada da súa filla, María Teresa, ova a comezar a Guerra de sucesión de Austria).

O seu reino caracterizouse pola Cuadriplícana de 1718-1719, con Francia, Inglaterra e Holanda, destinada a facer fracasar a política de Alberoni. Na guerra de 1716-1718 contra os turcos, Austria, grazas ás vitorias do Príncipe Eugène, conquistou o Banat, o norte de Bosnia, Serbia con Belgrado e unha parte do Valachie, pero volveu perder unha gran parte destes territorios na súa infeliz guerra de 1736-1739.

Realizou unha importante labor reformadora, modernizando o Exército e aumentando os seus efectivos, favorecendo o desenvolvemento económico do país - sobre todo, a industria e a agricultura - e participando no comercio europeo. A política exterior estivo orientada a facer prevalecer o poderío de Austria, o que lle fixo enfrontarse a España en 1717-1719, participar na guerra de sucesión polaca (1733-1738) e provocar unha segunda guerra contra os turcos.

Favoreceu en 1733 a elección do rei de Polonia, Frederico Augusto contra Estanislao, sostido por Francia; con todo, estivo obrigado polo Tratado de Viena de 1735 a abandonar a Lorena a Estanislao e Nápoles aos Borbóns de España.

Con Hungría sempre se mantivo cordial. En 1713 convocou a Dieta húngara comprometéndose ante os seus delegados a gobernar segundo as leis do reino, a respectar os dereitos da nobreza e a velar pola integridade territorial. Respecto dos Países Baixos, Carlos pretendeu gobernalos desde Viena, mediante o Consello Supremo dos Países Baixos, integrado polos flamengos e españois, pero isto non foi aceptado, e en 1725 volveu á vella organización tripartita: Consello de Estado, Consello privado e Consello de Finanzas.

A súa morte, acaecida en 1740, desencadeou outra guerra dinástica na que participou media Europa malia que a Pragmática Sanción fora recoñecida pola diplomacia internacional.

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Carlos_VI,_Sacro_Emperador_Romano-Xermánico&oldid=5123340"