Vetranión

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Vetranión
Maiorina-Vetranio-siscia RIC 281.jpg
Nacementovalor descoñecido
 Mesia
Falecemento356
 Bursa
NacionalidadeRoma Antiga
Ocupaciónmonarca
editar datos en Wikidata ]

Flavio Vetranio Augusto, tamén denominado Vetranión, ou de xeito incorrecto Vetranio ou Vetriano, foi un militar romano que se converteu en emperador romano no 350, e morreu no 356. Pertenceu ao grupo de emperadores que se catalogan como "usurpadores do trono imperial".

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Vetranión, naceu na provincia romana de Mesia (actual Serbia)[1] nalgún momento do século III. De moi novo alistouse no exército,[1] onde ascendeu rapidamente até ser nomeado magister militum[2] e posteriormente, gobernador de Iliria onde estivo durante moito tempo, polo emperador Constante.

Durante a diarquía de Constante e Constancio II (augustos ou emperadores da parte occidental e oriental do imperio, respectivamente), Vetranio estaba ao mando das lexións de Iliria e Panonia, cando no 350 Constante foi derrotado e o trono usurpado por Magnencio que se proclama emperador de Occidente. Aínda que o seu primeiro impulso foi o de escribir a Constancio II para lle garanti-la súa fidelidade e pedir permiso para perseguir e castigar aos rebeldes, foi convencido por Constantina, a irmá maior de Constancio e filla de Constantino I, o Grande, para que se proclamara emperador.[3] Probablemente pensaba que Vetranión, considerado un oficial prudente e reputado, podía protexela a ela e a súa familia contra o usurpador mentres Constancio estaba en campaña contra os persas; aínda que autores como Gibbon atribúen a súa ambición a un plan preconcibido.[4] Finalmente, aceptou a púrpura a comezos de marzo de 350 en Sirmium, polo que é considerado un usurpador[5] e, de seguido, cuñou moedas co seu nome e o título de Augusto en lugar do de César.[6] De tódolos xeitos, mandou recado a Constancio de que se subordinaba á súa obediencia.[7] Constancio que estaba en campaña contra os persas e deseaba recobrar a zona occidental en mans de Magnencio, non tivo máis remedio que acepta-la situación[8] e finxiu crer no seu apoio e mandoulle recursos e unha diadema.[7]

A situación complicouse cando Vetranión uniuse a Magnencio e acordaron ofrecer a Constancio unha triarquía a condición do recoñecemento deles dous como augustos, do seu dominio das provincias occidentais e de que deixara as armas. Mais cando Constancio rematou a campaña, foise contra eles, rexeitou as condicións de Magnencio e acordou unha conferencia con Vetranión o 25 de decembro, preto de Sardica (na Mesia superior) para intentar atraelo ao seu bando. Alí, Vetranión, decidiu abdicar do poder que exercera durante pouco menos de dez meses a favor de Constancio,[9] que o tratou con gran consideración e permitiu que se retirara a Prusa ad Olimpum (actual Bursa, Turquía) en Bitinia,[6][10] onde pasou o resto da súa vida, en tranquilidade e profesando a relixión cristiá da que era adepto. Morreu en 356.

Imperio Romano

Segue a:
Constante
Vetranión
Precede a:
Constancio II
Época da Tetrarquía imperial

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,01,1 Gibbon (1932), p. 589, nota 75
  2. DiMaio, Jr, Michael. "Vetranio". roman-emperors.org. Consultado o 09-12-2018. 
  3. Bajo (1990). p. 26
  4. Gibbon (1932), p. 589
  5. Sayas & Abad (2013).
  6. 6,06,1 "Roman Empire, Vetranio - Not so Loyal After All". romanumismatics.com (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 09-09-2018. Consultado o 09-12-2018. 
  7. 7,07,1 Martínez del Romero (1843), p. 44
  8. Ferreras (1725), p. 272
  9. Bajo (1990), p. 27
  10. Martínez del Romero (1843), p. 46

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Bajo, F. (1990). Constantino y sus sucesores. La conversión del imperio. Col. Historia del mundo antiguo. Nº 59. Madrid: Akal. ISBN 84-7600-560-1. 
  • Ferreras, Juan de (1725). Synopsis histórica chronologica de España. Parte segunda. Madrid: Imprenta de don Antonio Pérez de Soto. 
  • Martínez del Romero, A., ed. (1843). Historia universal antigua y moderna formada principalmente con las obras de el conde de Segur, Anquetil y Lesage XIII. Madrid: Establecimiento Central. 
  • Gibbon, Edward (1932). The History of the Decline and Fall of the Roman Empire (en inglés). Nova York: The Modern Library. 
  • Sayas Abengoechea, Juan José; Abad Varela, Manuel (2013). Historia antigua de la península ibérica. II (Época tardoimperial y visigoda). (edición dixital). Madrid: UNED. ISBN 978-84-362-6534-7. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Vetranión&oldid=5117754"